Een Kat Is Geen Konijn

Always stating the obvious.

My Afternoon With Marilyn

Daar verwacht niemand zich aan. Dat het tijdens je 14 dagen vakantie echt élke dag slecht weer, regen, hagel, wind wordt. Je denkt toch altijd dat er minstens een paar dagen goed zullen zijn. Niet deze keer. En wat mij betreft, is 't dan simpel: zo snel mogelijk de cinema binnenvluchten. De afgelopen dagen daardoor heel veel films kunnen inhalen die door het jaar heen aan de aandacht ontsnapten. Young Adult is dan bijvoorbeeld een aanrader. Of voor wie The Hunger Games al spannend vond: probeer The Grey met Liam Neeson 'ns!

Maar de verrassing kwam toch uit onverwachte hoek. Gisteren, de allerlaatste vertoning van My Week With Marilyn in Gent. Redelijk impulsief gekozen. Beu van de hele tijd binnen te zitten. Dan maar liever, euh, ergens anders binnen zitten. Een film die dus na nog geen twee maanden al uit de zalen verdwijnt. En die ook stevig onder de radar passeerde, ondanks zeer lovende recensies. Blame Meryl Streep die zo'n geweldige Iron Lady was, de Oscars hadden zonder haar wellicht anders beslist over 't lot van deze Marilyn-film. 

Want wat een fijnefijne 94 minuten.
Flinterdun scenario, maar geweldige regennamiddagwegdroomcinema.
Of om Erik Stockmans opgepikte quote in zijn HUMO-recensie nog 'ns op te pikken:
Zoals iemand zegt in 'Hugo': in de bioscoop zitten is dromen bij klaarlichte dag. 
Veel zoniet alles heeft te zien met de bloedmooie (check die geweldige foto's van Annie Leibovitz voor Vogue) Michelle Williams. U zal het allicht niet luidop toegeven, maar u kent ze nog als Jen Lindley uit het - aaaaaaah - heerlijke Dawson's Creek, de Beverly Hills 90210 van mijn generatie. En waar trouwens ook Michael Pitt (Boardwalk Empire, Funny Games,....) en Katie Holmes in meespeelden. Eerlijk is eerlijk: als er al venten keken naar de kriek van Dawson, dan was dat gewoon voor Michelle & Katie.

Michelle2x

Maar Michelle is ondertussen een goeie 15 jaar ouder. En ze passeerde onder andere in Shutter's Island en in Brokeback Mountain (waar ze overigens achterwaarts werd benaderd door Heath Ledger, waarmee ze later een relatie had). Maar nu, als Marilyn, is 't dus pas goed raak. Inge Schelstraete beschreef het perfect in De Standaard:
 Michelle Williams is hartverscheurend, belachelijk goed als Monroe: ze lijkt er niet zo erg op, maar ze kanaliseert alles wat we met Monroe associëren en kaatst dat verhevigd naar de kijker terug vanop het witte doek: de onzekerheid, de aan leeghoofdigheid grenzende onschuld die contrasteerde met haar onfeilbare instinct om mensen voor haar karretje te spannen - vooral mannelijke mensen - en de levensvreugde die haar hele omgeving kon aansteken.
#truedat 
Dus check die film op DVD of digitaal.
En wat is 't adres van Michelle haar fanclub?

Een beetje Margriet Aan Zee

Sinds 3 weken eindelijk op de radio te horen. Vorige week Hotshot bij StuBru, deze week Big Hit op MNM (en Push bij JIM). Komend weekend op één na hoogste nieuwe in de Ultratop, en vanavond heulemaal uitverkocht in de AB Club.
Kortom: net toen ik vreesde dat ie rijp werd voor Dit Was Nooit Een Hit, is 't vertrokken voor Little Talks van Of Monsters And Men.

En dik terecht dat die IJslanders gelanceerd zijn. Er staan nog een pak heerlijk complexloze meefluiters op die debuutplaat, My Head Is An Animal. Denk Mumford And Sons meets Alphabeat, met een vleugje I'm From Barcelona.
Zomerser dan Margriet Aan Zee, en qua aanrader minstens even dik. Ch-check it out: